تبلیغات
دانشجویان پرستاری دانشگاه آزاد مشهد - مطالب مراقبت‌های بعد از عمل جراحی
تاریخ : پنجشنبه 18 مهر 1392 | 03:09 ب.ظ | نویسنده : mojtaba asadpoor

بعد از انجام عمل جراحی، بیمار مدتی در محلی در کنار اطاق عمل به نام ریکاوری Recovery room میماند. یک ساعت بعد از بیهوشی اهمیت زیادی دارد و در این مدت بیمار باید دقیقا تحت نظر باشد تا آثار داروهای بیهوشی کاملا از بین بروند و سیستم های مختلف بدن بخصوص سیستم قلبی عروقی بتوانند کنترل مجدد بدن را در اختیار بگیرند.
در این مدت بیمار توسط پرستاران خبره تحت نظر بوده و بعد از اینکه بیمار هوشیاری خود را بطور کامل بدست آورد به بخش منتقل میشود.

 

گیجی بعد از عمل

در بخش بیمار ممکن است تا مدتی حالت گیجی داشته باشد. این وضعیت به علت داروهای بیهوشی یا به علت کم خونی ناشی از خونریزی حین عمل است. حالت گیجی بیمار به تدریج بهبود میابد.

 

خوردن و آشامیدن

اگر جراحی بیمار با بیهوشی عمومی انجام شده است، تا چند ساعت نباید چیزی برای خوردن به او داده شود. بعد از چند ساعت، میتوان پس از کسب اجازه از پرستار ابتدا چند قاشق آب به وی داد و اگر تحمل کرد و دچار ناراحتی نشد میتوان بتدریج به او مایعات بیشتری داد.

دراز کشیدن

اگر بیمار با بیحسی منطقه ای عمل شده، تا 24 ساعت نباید پشت تخت او را بالا آورد و در این مدت سر بیمار باید کاملا پایین باشد وگرنه دچار سردرد شدیدی میشود که ممکن است تا چند روز ادامه یابد.

درد بعد از جراحی

در چند روز اول بعد از عمل بیمار در محل جراحی احساس درد دارد. شدت این درد البته بسته به نوع جراحی، سن بیمار و تحمل بیمار به درد متفاوت است. در بیمارستان مسکن های قوی به بیمار داده میشود تا شدت درد را کاهش دهد. این مسکن ها معمولا مخدر هستند. مصرف این مسکن تزریقی نباید زیاد باشد چون موجب مسمومیت میشود.
بیمار نباید انتظار داشته باشد با مصرف دارو درد وی کاملا برطرف شود. ممکن است کمی از درد باقی بماند. افراط در مصرف داروی ضد درد مخدر برای حذف کامل درد خطرناک بوده و توصیه نمیشود. بعد از مرخص شدن بیمار از بیمارستان ممکن است پزشک معالج برای بیمار مسکن های خوراکی تجویز کند.

خطر عفونت بعد از جراحی

در هر عمل جراحی احتمال عفونت در محل عمل وجود دارد. پس در چند روز اول بعد از عمل جراحی، به بیمار آنتی بیوتیک تزریقی داده میشود تا احتمال عفونت بعد از عمل جراحی کاهش پیدا کند. ممکن است پزشک معالج داروهای آنتی بیوتیک خوراکی برای بیمار تجویز کند تا وی بعد از مرخص شدن از بیمارستان تا مدتی از آنها در منزل استفاده کند.

لخته شدن خون در رگ ها

یکی از عوارض شکستگی ها لخته شدن خون در سیاه رگ های عمقی ساق است که میتواند بسیار خطرناک باشد. لخته شدن خون در اندامهای تحتانی بسیار خطرناک بوده و ممکن است موجب آمبولی ریوی و اختلال در عملکرد قلب و ریه شود. این عارضه بخصوص در شکستگی های اندام تحتانی و در سنین بالا یشتر دیده میشود. بعد از جراحی به بیمار داروهایی داده میشود تا از لخته شدن خون در پاها جلوگیری شود. پزشکان به اینها داروهای رقیق کننده خون میگویند. استفاده از این داروها ممکن است تا چند هفته بعد از جراحی هم ادامه پیدا کند.

تصویربرداری

بعد از جراحی از اندام جراحی شده بیمار عکسبرداری میشود تا وضعیت استخوانهای شکسته شده بعد از جااندازی و فیکس شدن توسط پیچ و پلاک مشخص شود.

درن

پزشک جراحی در حین عمل جراحی ممکن است لوله های پلاستیکی در درون زخم بیمار بگذارد تا بدین وسیله خونریزی مختصر داخل بدن که ممکن است تا چند ساعت بعد از جراحی هم ادامه داشته باشد به بیرون از بدن هدایت کند. باقی ماندن خون در درون بافت ها خطر عفونت بعد از جراحی را بیشتر میکند و این خونریزی ها باید در صورت وجود از بدن به وسیله این لوله ها خارج شوند. لوله ها در بیرون از بدن به کیسه های پلاستیکی متصل میشوند تا خون در آنها جمع آوری شود. به این لوله ها که در محل جراحی گذاشته شده است درن Drain میگویند. این لوله ها بعد از چند روز از زخم خارج میشوند.

پانسمان

معمولا پانسمان زخم جراحی تا چند روز بعد از عمل جراحی تعویض نمیشود. پس از چند روز این پانسمان به توسط پرستار عوض میشود. تعویض پانسمان باید بعد از مرخص شدن بیمار در منزل و به توسط پرستار مجرب انجام شود. دفعات تعویض پانسمان و نحوه آن به توسط پزشک معالج تعیین میشود.

راه رفتن

روز بعد از جراحی توسط یک فیزیوتراپ به بیمار آموزش داده میشود تا چطور بتواند در تخت یا روی صندلی بنشیند و چطور توسط عصای زیر بغل یا واکر راه برود یا چطور اندامها و مفاصلش را حرکت دهد تا از خشکی آنها جلوگیری شود.

مراقبت ها و اقدام پرستاری بعد از عمل جراحی

مراقبت ها و اقدام پرستاری بعد از عمل جراحی در (OR):

پس از خاتمه جراحی و قراردادن پانسمان روی زخم، پرستار چسب را آماده نماید. صفحه زیر پایی دیاترمی برداشته میشود. به منظور پیشگیری از كاهش حرارت بدن بیمار قسمت های اصلی بدن را می پوشانند. از درن ها و سوندها مراقبت میشود تا از محل خود خارج نشود كمربندهای ایمنی بسته میشود تا از آویزان شدن اندامهای بیمار جلوگیری شود.

حمل بیمار: اجازه پزشك بیهوشی برای انتقال بیمار از تخت برروی برانكارد ضروری می باشد با توجه به نوع عمل پوزیشن های مختلف به بیمار داده میشود. بطور مثال پس از تانسیلكتومی سر برانكارد باید بالا آورده شود و پارچه ای جهت جذب ترشحات و خونریزی های احتمالی از دهان بیمار، زیر سر او گذاشته شود. به هنگام حركت و جابجائی پزشك بیهوشی مراقب سر و گردن و راه هوایی بیمار می باشد.

* اتاق ریكاوری: بخشی از اتاق عمل است كه نقش موثری در مراقبتهای بعد از عمل دارد.

لوازم مورد نیاز در ریكاوری:

1- وسایل احیای تنفس       

2- وسایل احیای قلبی

3- وسایل تزریق داخل وریدی و عضلانی

4- انواع داروهای مخدر و مسكن اورژانس     

5- وسایل پانسمان            

6- وسایل سونداژ

7- ملافه، پتو

8- رسیور و گاز  

9- كیسه سرد و گرم

10- لوله و لگن    

11- پاراوان

12- برگه های جذب و دفع مایعات – علایم حیاتی و … 

13- دستشویی – تلفن – یخچال و ساعت

14- تخت مخصوص ریكاوری

* طرح اتاق ریكاوری: باید راحت – مطمئن و بزرگ باشد. احتمال دسترسی به سر بیمار از هر طرف وجود داشته باشد. حتماً از نور سفید استفاده شود زیرا در این شرایط هرگونه تغییر رنگ بیمار، سریعاً توجه را جلب می نماید.

زنگ اخبار اضطراری نیز تهیه شده، سیستم آن به اتاقهای عمل و اتاق پزشكان بیهوشی وصل گرد.

* وظایف پرستار:

كار پرستار مراقبت از بیمار هنگام انتقال و در ریكاوری ادامه دارد. ضروری ترین اقدامات پرستاری در ریكاوری انجام میشود. بنابراین پرستاران باید با تجربه و ماهر انتخاب شوند. بیمار بیهوشی به هیچ عنوان نباید تنها به حال خود رها شود تحت نظر گرفتن مستمر بیمار و سرعت در تصمیم گیری عوارض احتمالی را كاهش می دهد.

محل زخم از نظر خونریزی احتمالی و بروز عوارض ناشی از داروهای بیهوشی در ریكاوری دقیقاً كنترل می گردد. علائم حیاتی هر 10 دقیقه یكبار ثبت میشود.

* مراقبت از بیمار پس از خاتمه بیهوشی:

مسئولیت های پرستار ریكاوری عبارتند از:

1- اطمینان از وضعیت صحیح بیمار               

 2- برقراری راه هوایی با بالا نگه داشتن فك پائین

3- شناخت و درمان مشكلات نفسی:

 الف: اسپاسم حلق  ب: انسداد راه هوایی ج: دوام اثر داروهای شل كننده عضلانی د: د پرسیون مركز تنفسی

4- شروع اكسیژن            

5- مشاهده بیمار الف: رنگ ناخنها – لب ها – لاله گوش             ب: تنفس

6- اطمینان از هوشیاری بیمار در هنگام ورود به ریكاوری

7- اقدام جهت راحتی بیمار

8- ثبت علایم حیاتی بیمار

9- مطالعه و اجرای دستورات بعد از عمل

10- تجویز داروهای مخدر در صورت نیاز و یا طبق دستور دارویی پزشك

11- كنترل گچ یا هرگونه باند محكم

12- گزارش یا ثبت موارد غیر طبیعی

* اطمینان از وضعیت صحیح  بیمار

معمولاٌ وضعیت كنترل جهت بیمار بیهوش خطر آسپیراسیون خون – بزاق و یا احتمالاٌ مورد استفراغ را كمتر می كنند . البته ممكن است كه همه بیماران امكان وضعیت كنترل نباشد مثل جراحی بوراكس یا ارتوپدی كه در این صورت بیمار را در وضعیت طاق باز قرارداده یا باید كشیدن چانه ، راه هوایی او باز نگه داشته می شود.

شناخت و درمان مشكلات تنفسی : مشكلات احتمالی تنفسی بعد از عمل بدلیل زیر است :

1- اسپاسم لارنكس: در اثر انقباض ناگهانی تارهای صوتی و انسداد نسبی راه هوایی ایجاد می شود .

2- اسپاسم نسبی لارنكس: هوااز میان تارهای صوتی نیمه منقبض عبور كرده – صدای زمزه مانندی را بوجود می آورد و بیمار جهت تنفس بیشتر تقلا می كند .

3- اسپاسم كامل لارنكس: هیچ گونه عبور هوا و صدایی وجود ندارد و تارهای صوتی كاملاٌ بحالت بسته می باشند . راه هوایی كسدود می شود و هوا از میان تارهای صوتی عبور نمی كند . دراین حالت بدلیل كاهش سطح اكسیژن سیانوز ظاهر خواهد شد .

  • دلایل اسپاسم لارنكس:

1- التهاب لارنكس در پی استفاده از لوله تراشه و یا سایر اجسام خارجی مانند سوند ساكشن و یا ایروی دهانی

2- وجود ترشحات از قبیل خون – بزاق و وجود استفراغی كه موجب تحریك تارهای صوتی می شود.

  • درمان اسپاسم لارنكس:

1- كنترل لارنكس به منظور التهاب ناشی از خونریزی و یا ترشحات موكوس

2- بالا گرفتن چانه بیمار و برقراری جریان اكسیژن از طریق ماسك دهانی یا كانسر بینی

3- در صورت عدم تغییر در وضعیت بیمار ، توسط آمبوبگ اقدام به تنفس مثبت با فشار قوی اكسیژن می گردد تا تارهای صوتی باز شود .

4- زمانی كه اسپاسم برطرف شود صدای زوزه مانندی نیز كمتر خواهد شد .

5- در صورتی كه با اقدامات فوق شرایط بیمار بهتر نشد ، اقدامات اورژانسی پزشكی اجرا شود .

6- با تزریق شل كننده عضلانی اسپاسم را برطرف نموده لوله گذاری تراشه انجام شود .

7- ایجاد آرامش و دادن اطمینان خاطر به بیمار از ضروریات است .

انسداد راه هوایی :

پائین قرار گرفتن چانه و فك موجب افتادم زبان اول حلق شده انسداد راه هوایی را بدنبال خواهد داشت . تخلیه ترشحات دهان بوسیله ساكشن مناسب می باشد . وجود اجسام خارجی مانند دندان و یا پك های لارنكس خطری است جدی در انسداد راه هوایی بیماران بحساب می آید .

ادامه اثر داروهای شل كننده عضلانی :

یكی از عوارض داروهای شل كننده عضلانی كه در طول بیهوشی مورد استفاده قرار می گیرد . دوام اثر و یا دفع ناقص آنهاست . در این حالت بیمار بدلیل عدم توانایی در تنفس و استفاده از هوا و اكسیژن بسیار بوده ، سریعاٌ هیپوكسیك می گردد .

درمان : توسط امبوبگ و ماسك به آرامی به بیمار تنفس كمكی داده می شود . پزشك بیهوشی نیز در مناسب را تجویز و یا تنفس كمكس را ادامه خواهد داد .

دپرسیون تنفس مركزی : در صورتی كه مشكل تنفسی بیمار مربوط به مركز تنفسی باشد . باید تنفس كمكی و متناوب توسط امیوبگ و ماسك ادامه یابد و از تیم های پزشكی ورزیده درخواست كمك گردد .

اكسیژن درمانی :

بسیاری از پزشكان بیهوشی ترجیح می دهند اكسیژن درمانی از طریق ماسك ساده و یا كاتتریل بینی تجویز گردد . سیانوز لب ها . صورت و زبان از علائم مشكلات تنفسی است وظیفه پرستار كنترل راه هوایی و مشاهده حركات تنفسی و انجام اقدامات لازم می باشد .

مشاهده رنگ بیمار :

پرستار با مشاهده رنگ لب ها ، ناخن ها و لاله گوش قادر به تشخیص وجود سیانوز و یا اكسیژناسیون كافی می باشد .

مشاهده حركات تنفسی بیمار :

میزان حركات دیواره قفسه سینه تحت نظر گرفته شده ، تعداد تنفس بیمار شمرده می شود – همچنین وجود تنفس سطحی و سریع نیز كنترل می گردد . در صورتی كه مشاهده حركات دیواره قفسه سینه مشكل باشد ، باید پتوی او را كنار زد .

مشاهدات عمومی :

1- درجه هوشیاری

2- فسار خون – تنفس – تعداد تنفس ودرجه حرارت در صورت نیاز

3- هرگونه خونریزی از محل زخم

4- میزان درناژ در صورت وجود آن

5- میزان ادرار مترشحه ادراری

6- سرعت – مقدار و محل سرم

7- زمان و مقدار داروهای استعمال شده

8- مشاهده انگشتان جهت بررسی حركات و جریان خون آنها در بیمارانی كه بانداژ و یا گچ گیری شده .

9- كنترل های روتین بیمارانی كه زیر پتو هستند . مثلاٌ احتمال دارد كه زیر زانوهای بیمار بالش گذاشته شده ، ملحفه او خیس باشد و یا احتمالاٌ تورنیكه بعد از خاتمه عمل باز نشده باشد .

10- دستورات بعد از عمل

11- گزارش موارد غیر طبیعی

12- كنترل دقیق سطح هوشیاری و پاسخ بیماربه تحریكات

 

* اطمینان خاطر دادن به بیمار:

هنگامی كه بیمار هوشیار میشود پرستار باید به بیمار شرح دهد كه عمل او خاتمه یافته است و دلیلی برای نگرانی وجود ندارد. ممكن است بیمار دچار فراموشی شده و موقعیت خود را تشخیص ندهد. پرستار به او یادآوری می نماید كه در اتاق ریكاوری می باشد. برخی بیماران پس از عمل با ناراحتی و گریه بیدار می شوند بطور مثال افرادی كه جهت خروج جنین مرده تحت سزارین قرار گرفته اند و یا بیمارانی كه یكی از اندامهای آنها قطع شده است كه در این صورت نیاز به درك موقعیت و اطمینان خاطر بیشتری دارند.

اطمینان خاطر دادن به بیمار :

  • لرزش ناشی از هالوتان :

بیماران پس از اعمال جراحی كه بدنبال بیهوشی با هالوتان انجام شده است دچار لرزش خواهند شد . از آنجا كه عضلات از زمان لرز فعال بوده ، نیاز به اكسیژن بیشتری دارند ، تا هنگام قطع لرزش اكسیژن درمانی ادامه می یابد . همچنین ایجاد آرامش و اطمینان خاطر در بیمار ار مهمترین اقدامات است .

  • توجه به راحتی بیمار :

اندامها و ناحیه سر و گردن بیمار به ارامی حركت داده می شود و وضعیت های نامناسب بیمار اصلاح می شوند . احتمال كاهش درجه حرارت بدن بیمار با توجه به هوای تقریباٌ خنك اتاق عمل ، وجود دارد . لذا به محض ورود بیمار به ریكاوری باید او با پتو پوشانده و گرم نگه داشته شود .

  • ثبت علائم حیاتی :

نبض و فشار خون : زمانی كه بیمار جهت باز نگه داشتن راه هوایی به كمك نیاز ندارد و توانایی انجام این كار را باز یافته است پرستار ریكاوری قسمت سربیمار را ترك نموده و برای  گرفتن علائم حیاتی اقدام می نماید. در غیر اینصورت شخص دیگری باید اینكار را انجام دهد. توجهات خالی كه در برگه بیهوشی نیز ذكر شده است انجام می گیرد. نبض بیمار از نظر قدرت – تند یا كندی كنترل و ثبت می گردد وجود تاكیكاردی در اتاق ریكاوری معمولاً ناشی از هیپوكسی – تنفس ناكافی یا خونریزی می باشد.

  • بازگشت رفلكس های بیمار:

بازگشت رفلكس های بیمار نظیر رفلكس حنجره كه توانایی پیچ و حركت زبان مشخص كننده آن است كز میشود.

همچنین بیمار باید قادر به بازنگه داشتن راه هوایی خود باشد. بازگشت امتكل پلك بیمار نیز نشان دهنده هوشیاری پس از بیهوشی یا هیچ غذایی از راه دهان در یكاوری به بیمار داده نخواهد شد.

  • محل زخم:

زخم بیمار در محل انسزیون و یا درن از نظر خونریزی و سایر ترشحات بررسی ودر صورت مشاهده موارد فوق در پرونده ثبت می گردد.

  • شیشه درناژ:

ترشحات آن به هنگام ورود به ریكاوری اندازه گیری و ثبت میشود تا میزان ترحمی اضافه شده آن معلوم باشد. لوله ای بدن از نظر خارج شدن – كلمپ و تاشدگی بررسی شود تا در جریان آزاد ترشحات مانعی بوجود نیاید.

  • سوند ادراری:

در صورت استفاده از سوند ادراری محل آن از نظر خم شدگی، انسداد و اتصال محكم به كیسه ادرار بررسی و رنگ ادرار از نظر خونریزی كنترل می گردد.

  • مشاهده و مراقبت از سرم بیمار:

دست بیمار كه سرم به آن وصل شده، باید در معرض دید بوده از قرار دادن آن در زیر پتو خودداری شود تا براحتی همه اتصالات و جریان سرم در آن قابل مشاهده باشد – جریان سرم به میزان مورد لزوم تنظیم میشود كه معمولاً پس از عمل پزشك بیهوشی دستورات آنرا صادر خواهد نمود.

  • مطالعه و اجرای دستورات بعد از عمل:

جراح یا پزشك بیهوشی ممكن است بلافاصله بعد از عمل دستوراتی مانند بالا نگه داشتن یك عضو، تزریق آنتی بیوتیك و یا داروی ضد تهوع داشته باشند كه باید دقیقاً آن را اجرا نمود.

  • تزریق ضد درد در صورت نیاز و یا طبق دستور پزشك:

اگر بیمار از درد شكایت دارد، باید علائم حیاتی آن كنترل و ثبت شود و با مراجعه به پرونده بایستی از نوع داروی مخدر قبل و حین بیهوشی مطلع باشد – همچنین اطلاع از نوع داروی ضد درد تجویز شده ضروری است. بیماری كه تحت تزریق داروی ضد درد قرار گرفته است باید از نظر بروز عضلانی مانند اسپراسیون تنفسی – تهوع و استفراغ دقیقاً كنترل شود و پس از اطمینان كامل نسبت به انتقال او اقدام گردد.

  • كنترل اندام های گچ گیری یا بانداژ شده:

انگشتان و اندام مورد نظر از نظر حرارت و تورم كنترل و توانایی حركت آنها بررسی می شود. علائم سردی، رنگ پریدگی، سیانوز در اندامهایی كه جریان خون آنها كافی نیست، مشاهده میشود. معمولاً در این حالت زیر عضو بالشی قرار داده میشود و یا از Sling آویزان میشود.

  • گزارش و ثبت موارد غیرطبیعی

هرگونه موارد غیرطبیعی، هر چند كه نیاز به اقدام خاصی نداشته باشد، بطور واقعی گزارش و در پرونده بیمار ثبت خواهد شد.

  • *مراقبت از بیمار در موارد ویژه:

1- بلوك براكیال: در صورتی كه بیمار تحت بیحسی موضعی مانند بلوك براكیال جراحی شده شده باشد، باید به او اطمینان داد كه اثر بیحسی بالاخره برطرف خواهد شد – اندام  بیحس ممكن است در حین جابجائی و انتقال دچار صدمه شود و به بیمار باید آموزش داد كه خود او نیز مراقب اندام مذكور باشد.

2- بیحسی اسپینال و اپیدورال: باید در وضعیت صاف (سوپاین) قرار داده شوند. اندام ها تحتانی نباید تحت فشار باشند برگشت حس آنها كنترل شود. به محض بهبودی علائم، جهت جلوگیری از لخته خون و احتمال بروز آمبولی و ترومبوز به حركت دادن اندامها تشویق شود.

3- جراحی های چشمی: این بیماران بیقرار بوده، نیاز به آرامش و اطمینان خاطر دارند. حركات اضافی در نتیجه تهوع و استفراغ موجب افزایش فشار داخل چشم میشود كه ممكن است صدمات جدی و غیر قابل جبرانی به چشم وارد سازد. تجویز یك داروی ضدتهوع، موجب برطرف شدن این حالت و حفظ آرامش بیمار می گردد. پس از بیداری بیمار، برای كاهش فشار داخل چشم زیر سر اور دو بالش قرار داده میشود.

4- جراحی قفسه سینه: بیمار بطور صاف به پشت خوابیده، بعد از بهوش آمدن در وضعیت نیمه نشسته قرار داده میشود. تشویق بیمار به تنفس های عمیق و انجام ورزشهای تنفسی مناسب است. باید بیمار تشویق به سرفه شده تا ترشحات برونشها و راه هوایی تخلیه شود. اگر بیمار Chest tube داشته باشد باید از كار كردن صحیح آن مطمئن شد در غیر اینصورت به پزشك معالج اطلاع داده شود.

5- جراحی مغز و اعصاب: مشكلات بعد از عمل عبارتند از: الف: افزایش فشار داخل جمجمه ب: تب

مشاهدات:

-         تغییر سطح هوشیاری

-         گشاد شدن مردمك ها

-         افزایش فشار خون

-         اختلالات بینایی

-         كاهش تعداد نبض

-         عدم حركت اندامها

-         تشنج

هریك از این علائم باید سریعاً گزارش شود تا به منظور جلوگیری از صدمه بیشتر به نسوج مغز اقدامات اضطراری انجام گیرد.

6- جراحی كاروتید:

كلیه مشاهدات دقیقاً مانند بیماران مغز و اعصاب ثبت گردد. هرگونه تغییر در سطح هوشیاری، میزان عكس العملهای مردمك ها و كاهش حركت اندامها باید سریعاً گزارش شود.

  • انتقال بیمار به بخش:

بیمار زمانی به بخش انتقال داده میشود كه كاملاً هوشیار، نسبت به محیط اطراف خود آگاه باشد و توانایی عكس العمل های حفاظتی خود را كسب كرده باشد (بطور مثال حفاظت از دست ها و پاها در حین انتقال؟)

پرستار ریكاوری در هنگام تحویل بیمار در مورد نوع جراحی – داروهای تجویز شده و سایر اقدامات توضیحات مختصری به پرستار بخش می دهد. باید كلیه پرسنل در لحظه جابجایی بیمار، نهایت دقت را داشته باشند تا از هرگونه وضعیت نامناسب و حركات اضافی كه موجب ناراحتی و درد بیمار شود جلوگیری نمایند.

هنگام انتقال، همیشه پرستار همراه در قسمت سر برانكارد حضور دارد و بیمار بر در قسمت پای برانكارد كمك می نماید.




طبقه بندی: مراقبت‌های بعد از عمل جراحی،